منظور از حاشیه امن، شرایط کاری یا زندگی است که ما در آن احساس راحتی داریم ، می دانیم که اگر این شرایط را ترک کنیم دهیم احتمال دارد به دستاورد های بزرگی برسیم اما نگرانی از چالش های احتمالی خروج از این حاشیه ، ما را در این فضا نگه می دارد. تفکر به چگونگی های برطرف کردن آن چالشها در ما اضطراب و استرس ایجاد می کند و حتی گاهی اطرافیان ما به این نگرانی دامن می زنند.حاشیه امن دقیقا مشابه اعتیاد است، با وجود اینکه به یقین می دانیم که شرایط موجود می تواند رویای رسیدن به آرزوهایمان را به کل نابود کند، اما متاسفانه از این شرایط لذت هم می بریم ، می خواهیم از شر حاشیه امن مان خارج شویم اما بسیاری از ما احساس می کنیم که نمی توانیم، گاهی در بیرون از خودمان دنبال مقصر شرایط زندگیمان می گردیم و گاهی هم مشکلاتمان را به گردن شانس و تقدیر می اندازیم تا بتوانیم خود را قانع کنیم . اما اوضاع زمانی خطرناک می شود که به خود این باور را در ذهن خود می پروانیم که به هیچ وجه راهی برای بهبود اوضاع وجود ندارد.

ما به عنوان مدیر افراد را استخدام می کنیم ، رشد و پرورش می دهیم و با کارمندان برای رشد و افزایش سود دهی و سازمانمان  مشارکت می کنیم.طبیعتا زمانی که ما  خودمان کارمندانمان را انتخاب می کنیم آنها را پرورش می دهیم ، کنترل و رهبری می کنیم و....در واقع سوال اصلی  عملکرد کارکنان با ما خواهد بود.ما به این اعتقاد داریم که انسان موجودی پیچیده،خلاق و منحصر به فرد است پس ما فقط برای درک بهتر و تعریف چهار قالب رفتار کلی کارمندان را به چهار دسته کلی تقسیم می کنیم.